شعر زمان کودکی که  اون موقع معنای پراکنده ای تو ذهنم داشت سال ها بعد تو زندگیم  (و فکر کنم هر کی که اونو زمزمه کرد) یه جور ایی پراکنده تعبیر شد                                                                 

آدامسی آدامسی

تومبصرکلاسی

نمره بیست می خواستی

حالا که شدی رفوزه

یه وری برو تو کوزه

کوزه که آب نداره

بابا خبر نداره

بابا رفته اداره

با کفش پاره پاره

ده شاهی پولم نداره

پشت ديوار سترگ البرز
سبز شهري ست ميان يم و كوه
كه ز مام هستي
بودنم فال بدانجاي زدند

   
اي دريغ و افسوس
من نيايي زادبوم نیک را
بهر خاطرات شوم                                                                                                                 دادم و گشتم و زنداني جاويدي كم رنگي ابر
خوي من بود كه نيمي از سال
آبي و سبز ببينم دگرش توسي و سبز

من همه یادبُد كودكيم
و همه بود ونبودم را نيز
باتو لالایی زیبای وزان دریا
تو زمردی ترین خاک زمین 
ای تو گهواره بارانی من
تا پسين آن نفس
پشت هر شب رويا
نرم نرمان به خزان ميپويم

گفتي تويي؟ تواينجوري نبودي
گفتم واسه اينه پيشم نبودي
گفتي آتيش قلب تو کجا رفت؟
گفتم ديگه خاکسترش هوا رفت
گفتي بایه سنگ دیگه فرقي نداري
گفتم بشين خستگي تو در آري
گفتي سرابي ديگه آب نداري
گفتم قشنگه تصويره خيالي
گفتي نگاه عاشقت قشنگ بود
گفتم ولش حسرت بي ثمر بود
گفتي که رسم دنيا تا کي اينه؟
گفتم تا بي عقلي باشه همينه
گفتي چرا تقدير ما چنين شد
گفتم خرافه باور اينچنين شد
گفتي گذشته ها ديگه گذشته
گفتم گذشتو وداغشم گذاشته
گفتي فقط يه آرزو چي دازي؟
گفتم نمونه هیچ دين و داعي

يه گوشه خلوت ميخوام 
فقط باشه مال خودم
آرامشو وسکوتشو
من به يه دنيا نميدم

بذار بگن خودخواه ست اون
يا منزوي تنهاست اون
من از اينا نترسيدم
آزاد وبي پرواست اون

دوست دارم عزيزکم
تو هم خودت باش نازکم
اونکه تو رو خواست مال خود
خودش اسيره بيش وکم

فروردین این ماه شکوفه های گیلاس همش یه مقدار برام دیرتر از ماههای دیگه میگذره،دلیلشو دقیق نمیدونم با اینکه برعکس، از همه بیشتر بهم خوش میگذره وظاهرا اینجوری جا افتاده که وقتی طرف میگه نفهمیدم چه جوری گذشت میگن خوب حتما بهت خوش گذشته.شایدبیشتر واسه تنوع شه چون مخصوصا نیمه اولش هر روز دیدارهای تازه ای داری که این فراوانی و تنوع،روزاتو از یکنواختی درمیاره. بعدهم که کارشروع می شه با سنگینی خاصی وگذشت آرامترزمان درچند روزاول.احساس من تقریبااینه.

اماایکاش بهار با اون اعتدال جان افزاش و اون سبزی ترو تازه ش هیچوقت تموم نمیشد.نه وسیله گرمایشی و نه سرمایشی نه پشه ونه مگس.بدنت با طبیعت کوک کوکه.راستی چند بار دیگه شاهد این رستاخیز طبیعت خواهیم بود.هر چی سنم بالاتر میره بیشتر از پوچی زندگی فاصله میگیرم وبیشتر به زندگی به چشم فرصت نگاه میکنم به عبارت دیگه بیشتربه زندگی کردن در حال میل میکنم تا به نتیجه گرایی.من تشنه م. دنباله آبم.کسی که عطش داره فکر تخلیه نهایی نیست.اصلا بهش فکر نمی کنه. آب رو باید نوشید،مزه مزه کرد و گوارائیش رو با تمام وجود حس کرد .ولی افسوس ازاین اقیانوس!!! و من در میان اینهمه آب شیرین و گوارا از عطش میسوزم. 

بچه ها سفره هفت سینو چیدند.شاد وبیخیال .درست مثله کوچیکی های خودمون.ساعت سال تحویل نزدیک شده.باز اون احساسی که سالی یه بار و اونم فقط این ساعت به سراغم میاد داره شروع میشه .هر چی می خوام به خودم تلقین کنم که بابا اینم یه دقایقی یه مثل بقیه دقیقه ها نمیشه.چون اصلا صحبت دقیقه و ثانیه نیست.جوشش یاد و خاطره هاست که داره فوران میکنه وبالا میاد.
جون من بی خیال شو.آخه تو هم وقت گیر آوردی. اینهمه سال عین خیالت نیست،تو تنهایی حال نداری به این چیزا فکر کنی،حالا که همه دور همید و سال تحویل میشه میخوایدبا بغض روی همو ببوسید.

باید ذهنمو منحرف کنم.به یه موضوع شاد که لبخند رو لبام بیاره تا این دو سه دقیقه بگذره بعدش تا سال دیگه می دونم اینجوری نمی شم.بابا تو که خیلی جوک بامزه ای بودی،چرا خنده م نمیاد؟یااون مسخره بازی که از یادش کلی میخندیدم.ای بابا همش بی خاصیت شدن.یه کم دیگه تقلا میکنم.بذار به بدبختیهام فکر کنم ،به مشکلاتم ،شایداینجوری بشه.به اون موضوعی که پر یشب تاصبح اعصابمو خراب کرد و نخوابیدم.ای بابا شما لااقل کاری بکنید؟...
بیشتر از این نمیتونم.تموم ماهیچه های گلوم فشرده شدن .ولش کن دیگه همه اومدن....همه اونایی که دوست داشتی و الان نیستن .ای ...شاید میخوان تو این دقایق با تو باشند ،چیکارشون داری .ولش کن ....آخه رسم وفا اینه؟سالی دو دقیقه هم تحملشون نمی کنی؟فقط ادعا داشتی براشون می میری؟سال تحویله دیگه.اونا هم باید باشن.الان نباشن دیگه کی باشن؟
خوش اومدین.یادتون گرامی.چقدر دوستون دارم.کی گفته شما نیستین.لا اقلش تو این دو دقیقه باور ندارم .   

راهي شدم ،خيالارو بي خيال
يه آن نبودي آن من، بي خيال
گفته بودن دنيا همش قشنگه
واي از چشات و اون نگات، بي خيال
با تو مي شددنيا رو خوشبخت کنم
موندم تو کارم رو سياه، بي خيال
 گفته بودن سربه سرت نذارم
دست خودم نبوددلم ،بي خيال
پريشوني حسرت وچشم براهي
نمي دونستم داغ شو، بي خيال
شايد که اين يه رسم اجباري بود
ما هم کشيديم بي صدا، بي خيال
چه زود بهار ما پر خزون شد
زمستونو نمي خوامش ،بي خيال
کارت کشيد کجا ،نمي دونستي
ورق که برگرده اينه ،بي خيال
ولي دلم خوشه به اون خيالت
باهاش مي رم تا نا کجا ،بي خيال

خواب میدیدم دارم آدامس باد میکنم  درد شروع شدواز خواب پریدم. نه خواب نيست تموم گلو و زبون و دندون و گوشم از درد فرياد ميکشه.نميتونم دراز بکشم يا بشينم.از درد دارم بيحال ميشم. ميرم به اورژانس بيمارستان.دکتر ميگه:غده بزاقيت متورم شده.اولين باره؟میگم: نه آقاي دکتراولين بار هيجده سال پيش بود.جفت غده هام اندازه گردو شده بود. اما با نسخه ای که تجويز شدخوب شد. ولي نميدونم چرا از اون به بعد هر يکي دو سال يه بار از اين غده سمت راست سنگي اندازه يه ارزن يا بزرگتربا درد و مکافات خارج مي شد. اين آخري چند ساليه که ديگه خارج نشده.دکتر ميگه: اين بار مونده و بزرگ شده و نمي تونه خارج بشه  چند تا سنگ بزرگ تو غده و اول مجرا گير کرده.و ميگه:اين کپسولو مصرف کن چرک گلوت که خشک شدنوبت عمل ميدم بايد غده رو بردارم چاره اي نيست.ميگم:عوارض نداره دکتر؟ ميگه: چرا ده درصد احتمال داره قسمت راست لبت پايين بيادو لبت کج بشه.جاي بخيه هم طبیعتا ميمونه.

ماه رمضون بود هر چي به باباگفتيم روزه نگير نشد تا اينکه آخراش معده ش خونر يزي کرد.ده روز بستري شدو من شب و روز همراهش بودم.ولي محيط نه چندان تميز بيمارستان کار خودشو کردودرست همزمان با آوردن بابا به خونه  گلوم چرکي شد .
کوچيک که بودم باباي رحيم که مرد اون هنوز سربازی بود.تموم موهاي رحيم بعد مرگ باباش ريخت و اين موضوع هیچوقت از یادم نرفت.

سه ماه مونده بود سرباز يم تموم شه.پنجشنبه يه روز زمستوني بود و باز هم ماه رمضون.تلفن زنگ زد. خواهرم بود .گريه ميکرد. گفت:بابا حالش بده پاشو بيا.گفتم:تموم کرد؟ نتو نست ادامه بده.خاله م گوشي رو گرفت و با بغض گفت :آره جان آره،بيا .
آآخخ.حالا من این حسر تو کجاببرم.ميدو نستم با اون قلب مريض  ونفس تنگ و اون مشکلات حل ناشدنی خلاص شده ولي اين مانع نمیشد که این حسرت و بغض بزرگ رو گلوم سنگینی نکنه که فرصت نکردم  لااقل واسه چند ماه هم که شده اون استراحت کنه ومن خدمتشو بکنم.
رو تخت بيمارستان دارم ميرم اتاق عمل.شاید بعداز جراحی دیگه اون بارسنگین قدیمی محو بشه. هر کي هم از من بپرسه چرا زيره گلوت علامت داره يالبت کجه اینبار یه خورده با افتخار ميگم يادگار مواظبت از بابامه.

اولین بار کلاس دوم دبستان بودم که نوشتم. برا داستانام نقاشی هم می کردم. در عرض یکی دو سال دو تا دفتر صد برگو پر کردم. بعدها تو دبیرستان یه بار که می خواستم آت و آشغالامو بریزم دور یکی از اون دفترا رو که جلدشم آبی بود پیدا کردم وچنتااز داستاناروخوندم تعجب کردم چقدر بچگانه و مزخرف بود. باورم نمیشد من نوشتمش. بعدش هم با همه چیزایه دیگه ریختمش دور. تو سالهای بعد بارها هوس کردم که اونا رو بخونم ولی دیگه کاریش نمیشد کرد. من تو یه تصمیم احمقانه بخشی از خاطرات وجودمو ریخته بودم دور. بچه یی که با تمومه عشقش می نشست و یه چیزی می نوشت و بعد به هم کلاسیهاش نشون می داد و اتفاقا واسه اونا هم قشنگ بود. الان می خوام بازم بنویسم. اگرچه دیر . ولی عیبی نداره. بی خیالش بذار یه کم حال کنم. این دفه دیگه هیچ چیزی رو دور نمیریزم .میزارم بمونه .به کسی کاری نداره .جای هیچکسم تنگ نمیکنه. تازه یه نفرم قول داده که هجویات منو بخونه. اون علی دوسته قدیمیمه. شماها که بخونید شاید نفهمید ولی اون میفهمه راستش اول واسه اون مینویسم بعداشما. شاید تویی که اینو خوندی اصلا خیالیت نباشه ولی اون شاید گاهگاهی یه اشک هم تو چشاش حلقه بزنه. آخه ما سوختن امید و آرزوهامونو با چشایه هم دیدیم و اونوقتا تو نبودی که ببینی وخیلی چیزایه دیگه که نمیدونی.